Oryginalny artykuł naukowy
Przegląd Europejski

Warunki sukcesu poprawek Parlamentu Europejskiego w zwykłej procedurze ustawodawczej

2016, 2016 (40), Numer 2

Adam Kirpsza

0000-0001-9718-128X

DOI

10.31338/1641-2478pe.2.16.3

Data publikacji

23.10.2016

Model publikowania

open access

Rodzaj licencji

CC BY 4.0 Int.

Dziedzina

Dziedzina nauk społecznych

Dyscyplina

ekonomia i finanse, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości, nauki prawne, nauki socjologiczne, stosunki międzynarodowe

Język publikacji

Polski

Pliki do pobrania

PDF 480 KB

Artykuł

Liczba wyświetleń:99

Liczba pobrań:6

Cytowania Crossref:0

Wynik Altmetric:0

Abstrakt

The purpose of the article is to identify the conditions that affect the success of the European Parliament’s amendments in the ordinary legislative procedure. In the first step, hypotheses were delineated predicting the impact of specific factors on the effectiveness of EP demands. Subsequently, they were verified using the logistic regression. The results revealed that the EP is more likely to be successful in this procedure if it takes seven actions. First, it bundles several legislative proposals in one package. Second, it persuades the European Commission to support its amendments. Third, it negotiates the legislative proposals in trilogues. Fourth, it is cohesive during negotiations. Fifth, it prolongs negotiations with the Council until the end of parliamentary term. Sixth, it designates a rapporteur from a country acting at the same time as the Council Presidency. Seventh, it negotiates with the Council when the Presidency legislative workload is high.<br>Celem artykułu jest identyfikacja warunków i technik negocjacyjnych, które wpływają na sukces poprawek Parlamentu Europejskiego w zwykłej procedurze ustawodawczej. W pierwszym kroku postawiono hipotezy dotyczące wpływu określonych czynników na skuteczność postulatów PE. Następnie zweryfikowano je za pomocą regresji logistycznej. Analiza empiryczna wykazała, że jeśli Parlament Europejski chce zwiększyć skuteczność swoich poprawek w zwykłej procedurze ustawodawczej, powinien podejmować siedem działań. Po pierwsze, łączyć kilka projektów w pakiet. Po drugie, formułować swoje postulaty w taki sposób, aby uzyskać dla nich poparcie ze strony Komisji. Po trzecie, negocjować projekty legislacyjne w trialogach. Po czwarte, prezentować w negocjacjach spójne stanowisko, czyli zgłaszać poprawki popierane przez znaczną większość posłów. Po piąte, przeciągać negocjacje na okres bliski końca kadencji PE. Po szóste, desygnować na sprawozdawcę projektu posła, który pochodzi z kraju pełniącego w tym samym czasie funkcję prezydencji w Radzie. Po siódme, prowadzić negocjacje z Radą w okresie, gdy państwo pełniące prezydencję jest bardzo zapracowane.

Słowa kluczowe:

Bibliografia

BIANCO Ana M., YOHAI Victor J. (1996), Robust Estimation in the Logistic RegressionModel, w: Helmut Rieder (red.), Robust Statistics, Data Analysis and ComputerIntensive Methods. Lecture Notes in Statistics, New York.

BURNS Charlotte (2004), Codecision and the European Commission: A study of declininginfluence?, „Journal of European Public Policy”, vol. 11, no. 1.

BURNS Charlotte (2005), Who Pays? Who gains? How do Costs and Benefits Shapethe Policy Influence of the European Parliament, „Journal of Common Market Studies”,vol. 43, no. 3.

CHECKEL Jeffrey T. (2005), International Institutions and Socialization in Europe.Introduction and Framework, „International Organization”, vol. 59, no. 4.

COOPER Cary L. (1998), Theories of Organizational Stress, New York.

COSTELLO Rory, THOMSON Robert (2011), The nexus of bicameralism: Rapporteurs’impact on decision outcomes in the European Union, „European Union Politics”,vol. 12, no. 3.

COSTELLO Rory, THOMSON Robert (2013), The distribution of power among EUinstitutions: who wins under codecision and why?, „Journal of European PublicPolicy”, vol. 20, no. 7.

CROMBEZ Christophe (1996), Legislative Procedures in the European Community,„British Journal of Political Science”, vol. 26, no. 2.

EGEBERG Morten (1999), Transcending intergovernmentalism? Identity and role perceptionsof national officials in EU decision-making, „Journal of European PublicPolicy”, vol. 6, no. 3.

EGEBERG Morten (2006), Executive politics as usual: role behaviour and conflict dimensionsin the College of European Commissioners, „Journal of European PublicPolicy”, vol. 13, no. 1.

ELGSTRÖM Ole, JÖNSSON Christer (2000), Negotiation in the European Union:bargaining or problem-solving?, „Journal of European Public Policy”, vol. 7, no. 5.

FARRELL Henry, HÉRITIER Adrienne (2004), Interorganizational Negotiation andIntraorganizational Power in Shared Decision Making: Early Agreements UnderCodecision and Their Impact on the European Parliament and Council, „ComparativePolitical Studies”, vol. 37, no. 10.

GOLUB Jonathan (2008), The Study of Decision-Making Speed in the European Union.Methods, Data and Theory, „European Union Politics”, vol. 9, no. 1.

HÄGE Frank (2007a), Committee Decision-making in the Council of the EuropeanUnion, „European Union Politics”, vol. 8, no. 3.

HÄGE Frank (2007b), The Division of Labour in Legislative Decision-Making of theCouncil of the European Union, „Journal of Legislative Studies”, vol. 13, no. 4.

HEISENBERG Dorothee (2005), The institution of ‘consensus’ in the European Union:Formal versus informal decision-making in the Council, „European Journal of PoliticalResearch”, vol. 44, no. 1.

HOSMER David W., LEMESHOW Stanley (2000), Applied Logistic Regression, NewYork.

KARDASHEVA Raya (2009a), The Power to Delay: The European Parliament’sInfluence in the Consultation Procedure, „Journal of Common Market Studies”,vol. 47, no. 2.

KARDASHEVA Raya (2009b), Legislative Package Deals in EU Decision-Making: 1999–2007, thesis submitted to the European Institute of the London School of Economics.

KARDASHEVA Raya (2013), Package Deals in EU Legislative Politics, „AmericanJournal of Political Science”, vol. 57, no. 4.

KIRPSZA Adam (2013), Zastosowanie regresji logistycznej w studiach nad Unią Europejską,w: Kamil Ławniczak (red.), Metody jakościowe i ilościowe w badaniuorganizacji i działania Unii Europejskiej, Warszawa.

KIRPSZA Adam (2015a), „Nie chcę, ale muszę”. Powody negocjowania aktów prawnychUnii Europejskiej w trilogach, w: Konstanty A. Wojtaszczyk, Justyna Wiśniewska-Grzelak(red.), Teorie i metody w studiach europejskich – V Ogólnopolskie EuropeistyczneWarsztaty Metodologiczne dla Doktorantów i Habilitantów, Warszawa.

KIRPSZA Adam (2015b), Porozumienia pakietowe w procesie legislacyjnym Unii Europejskiej,w: Konstanty A. Wojtaszczyk, Józef Tymanowski, Paweł Stawarz (red.),Integracja europejska. Główne obszary badawcze, Warszawa.

KIRPSZA Adam (2015c), Skuteczność poprawek Parlamentu Europejskiego w procedurzekonsultacji (specjalnej procedurze ustawodawczej), „Politeja”, nr 3 (35).

KURPAS Sebastian, GRØN Caroline, KACZYŃSKI Piotr M. (2008), The EuropeanCommission after Enlargement: Does More Add Up to Less?, „CEPS Special Report”,February.

LEWIS Jeffrey (1998), Is the ‘Hard Bargaining’ Image of the Council Misleading? TheCommittee of Permanent Representatives and the Local Elections Directive, „Journalof Common Market Studies”, vol. 36, no. 4.

LEWIS Jeffrey (2005), The Janus Face of Brussels. Socialization and Everyday DecisionMaking in the European Union, „International Organization”, vol. 59, no. 4.

LEWIS Jeffrey (2010), How Institutional Environments Facilitate Co-operative NegotiationStyles in EU Decision-Making, „Journal of European Public Policy”, vol.17, no. 5.

McKIBBEN Heather Elko (2010), Issue Characteristics, Issue Linkage, and States’Choice of Bargaining Strategies in the European Union, „Journal of European PublicPolicy”, vol. 17, no. 5.

OBSERWATORIUM LEGISLACYJNE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (WWW),http://www.europarl.europa.eu/oeil/home/home.do.

PITTELLA Gianni, VIDAL-QUADRAS Alejo, PAPASTAMKOS Georgios (2014),Activity Report on Codecision and Conciliation, 14 July 2009 – 30 June 2014(7th parliamentary term), DV\1031024EN.doc.

POWELL Walter W., DiMAGGIO Paul J. (red.) (1991), The New Institutionalism inOrganizational Analysis, London.

RASMUSSEN Anne (2003), The Role of the European Commission in Co-decision –A Strategic Facilitator Operating in a Situation of Structural Disadvantage, „EuropeanIntegration Online Papers”, vol. 7, no. 10.

REH Christine, HÉRITIER Adrienne, BRESSANELLI Edoardo, KOOP Christel (2010),The informal politics of legislation: Explaining secluded decision-making in the EuropeanUnion, paper prepared for the APSA Annual Convention, Washington.

REJESTR PUBLICZNY RADY (WWW), http://register.consilium.europa.eu/content/int?lang=PL&typ=ADV.

RIEDEL Rafał (2014), Rotacyjna prezydencja Rady Unii Europejskiej po wejściu w życieTraktatu z Lizbony. Analiza ról prezydencji w okresie przejściowym, Opole.

RISSE Thomas (2000), „Let’s Argue!”: Communicative Action in World Politics, „InternationalOrganization”, vol. 54, no. 1.

SCHALK Jelmer, TORENVLIED René., WEESIE Jeroen, STOKMAN Frans (2007),The Power of the Presidency in EU Council Decision-making, „European UnionPolitics”, vol. 8, no. 2.

SHACKLETON Michael (2000), The Politics of Codecision, „Journal Common MarketStudies”, vol. 38, no. 2.

TALLBERG Jonas (2003), The Agenda-Shaping Powers of the EU Council Presidency,„Journal of European Public Policy”, vol. 10, no. 1.

THOMSON Robert (2008), The Council Presidency in the European Union: Responsibilitywith Power, „Journal of Common Market Studies”, vol. 46, no. 3.

TSEBELIS George, JENSEN Christian B., KALANDRAKIS Anastassios, KREPPELAmie (2001), Legislative Procedures in the European Union: An Empirical Analysis,„British Journal of Political Science”, vol. 31, no. 4.

WARNTJEN Andreas (2010), Between bargaining and deliberation: decision-makingin the Council of the European Union, „Journal of European Public Policy”, vol.17, no. 5.

Podobne publikacje