pl
Oryginalny artykuł naukowy
Przegląd Europejski – European Studies Quarterly

Pozycja OLAF w systemie wielopoziomowego sprawowania rządów w Unii Europejskiej

2019, 2019, Numer 3

Janusz Ruszkowski

0000-0002-4786-7416

University of Szczecin (Szczecin, Poland), Instytut Politologii i Europeistyki

DOI

10.5604/01.3001.0013.5844

Data publikacji

19.11.2019

Model publikowania

open access

Rodzaj licencji

CC BY 4.0 Int.

Dziedzina

Dziedzina nauk społecznych

Dyscyplina

stosunki międzynarodowe, ekonomia i finanse, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości, nauki prawne, nauki socjologiczne

Język publikacji

Angielski, Polski

Pliki do pobrania

PDF 230 KB

Artykuł

Liczba wyświetleń:268

Liczba pobrań:52

Cytowania Crossref:0

Wynik Altmetric:0

Abstrakt

Celem artykułu jest zbadanie miejsca jakie zajmuje OLAF w systemie wielopoziomowego zarządzania Unii Europejskiej ze specyficznymi inter-instytucjonalnymi konsekwencjami tego miejsca, przy założeniu, że OLAF nie jest klasyczną instytucją ponadnarodową. Istotną rolę w przedmiocie badań odgrywa Komisja Europejska (KE), która ustanowiła OLAF i nadała jemu kompetencje do działania. Ramy te są ważne i mają wpływ na precyzję usytuowania OLAF w systemie wielopoziomowego zarządzania. Jeżeli OLAF jako agent i nadzorca ma kompetencje kontrolne nad ponadnarodowymi instytucjami, włącznie ze swoim mocodawcą − Komisją Europejską − to nie jest on podobny do innych instytucji ponadnarodowych. Pomocnymi w badaniu narzędziami teoretyczno-metodolo gicznymi są, z jednej strony teoria mocodawca-agent (Principal/Agent Theory, PAT) oraz jej mutacja − teoria mocodawca-agent-nadzorca (Principal/Agent/Supervisor Theory, PSAT), a z drugiej strony koncepcja wielopoziomowego zarządzania (Multi-level Governance − MLG).

Słowa kluczowe:

OLAF,koncepcja wielopoziomowego zarządzania,supra-suprantional poziom,Unia Europejska

Bibliografia

BERNER Andrea (2004), Die Untersuchungsbefgnisse des Europäischen Amtes für Betrugsbekämpfung (OLAF) gegenüber dem Europäischen Parlament, Frankfurt am Main, Berlin, Bern, Bruxelles, New York, Oxford, Wien.

BRAMMER Silke (2009), Co-operation between national Competition Agencies in the Enforcement of EC Competition Law, Hart.

BRAUN Dietmar (2004), Delegation In territorially-divided Polities: Lessons for the European Union? CERC Working Papers Series, University of Melbourne, no. 4.

CASE C-11/00 Commission of the EU v ECB [2003] ECR 1-7147.

COMMISSION DECISION 1999/352/EC, ECSC, Euratom of 28 April 1999 establishing the European Anti-fraud Office (OLAF) notified under document number SEC (1999) 802, OJ L 136, 31.05.1999.

COUNCIL REGULATION (EEC) No. 4064/89 on the control of concentration between undertakings (Merger Regulation) of 21.12.1989, OJ L 395, 30/12/1989 P. 0001–0012.

COUNCIL REGULATION (Euratom, EC) No. 2185/96 concerning on-the-spot checks and inspections carried out by the Commission to protect the European Communities’ financial interests against fraud and other irregularities of 11 November 1996.

HAUS Florian (2000), OLAF: Neues zur Betrugsbekämpfung in der EU, „Europäische Zeitschrift für Wirtschaftsrecht“, no. 11.

KASSIM Hussein, MENON Anand (2002), The Principal-Agent Approach and The Study Of The European Union: A Provisional Assessment, The European Research Institute, The University of Birmingham. Working Paper Series, 14 July 2002, Birmingham, www.eri.bham.ac.uk.

LANE Jan-Erik (WWW), Relevance of the Principal-Agent Framework To Public Policy and Implementation, www.spp.nus.edu (12.02.2019).

MAJONE Ginadomenico (1997), From the Positive to the Regulatory State: Causes and Consequences of Changes in the Mode of Governance, “Journal of Public Policy”, no. 17 (2).

MARCH James G., SIMON Herbert A. (1987), Theories of Bureaucracy, in: Classics of Organization Theory, eds. J. M. Schafritz, J. S. Ott, New York.

McNAMARA Kathleen R. (2002), Rational Fictions: Central Bank Independence and the Social Logic of Integration, "West European Politics", no. 25.

OLAF Manual. Operational Procedures, 2 December 2009.

POLLACK Mark A. (1997), Delegation, Agency and Agenda-Setting in the European Community. “International Organization”, vol. 51 (1).

POLLACK Mark A. (2003), The New Institutionalism and European Integration, in: A. Wiener, T. Diez (eds), European Integration Theory, Oxford.

POLLACK Mark A. (2005), The Engines of European Integration. Delegation, Agency, and Agenda Setting in the EU, New York.

PUJAS Veronique (2003), The European Anti-Fraud Office (OLAF): a European policy to fight against economic and financial fraud, “Journal of the European Public Policy”, no. 10.

QUIRKE Brendan J. (2009), EU Fraud: Institutional and legal competence, "Crime Law and Social Change", no 51(5).

REGULATION EC No. 1073/1999 of the European Parliament and of the Council of 25 May1999 concerning investigations conducted by the European Anti-Fraud Office (OLAF), OJ 1999, L 136/1.

REGULATION (Euratom) No. 1074/1999 of the European Parliament and of the Council of 25.05.1999 concerning investigations conducted by the European Anti-Fraud Office, OJ 1999, L 136/8.

REGULATION (EU, Euratom) No. 883/2013 of the European Parliament and of the Council of 11.09.2013 concerning investigations conducted by the European Anti-Fraud Office (OLAF), OJ 2013, L 248/1.

RUSZKOWSKI Janusz (2008), Zastosowanie teorii PAT do badań wielopoziomowego zarządzania w Unii Europejskiej, „Studia Europejskie”, no. 4 (48).

RUSZKOWSKI Janusz (2009), Poziom ponad-ponadnarodowy w systemie politycznym Unii Europejskiej, in: Unia Europejska jako współczesny aktor stosunków międzynarodowych, J. Knopek (ed.), Toruń.

RUSZKOWSKI Janusz (2018), Usytuowanie OLAF w systemie wielopoziomowego zarządzania w Unii Europejskiej, „Rocznik Integracji Europejskiej”, no. 12.

RUSZKOWSKI Janusz (2010), Ponadnarodowość w systemie politycznym Unii Europejskiej, Warszawa.

SCHAERLAEKENS Leander (2004), OLAF and its Cooperation with the Institutions in the new Member States, in: J. App (ed.), Justice and Home Affairs in the EU: Liberty and Security Issues after Enlargement, Cheltenham.

SIMONATO Michele, LUCHTMAN Michiel, VERVAELE John (eds.) (2018), Exchange of Information with EU and National Enforcement Authorities. Improving OLAF Legislative Framework Through a Comparison with other EU Authorities (ECN/ESMA/ECB), Report, Utrecht University.

SZCZERSKI Krzysztof (2008), Dynamika systemu europejskiego. Rozważania o nowym kształcie polityki w Unii Europejskiej, Kraków.

TALLBERG Jonas (2003), European Governance and Supranational Institutions: Making States Comply, London–New York.

The OLAF Report 2016, Seventeenth report of the European Anti-Fraud Office, 1 January – 31 December 2016, Luxembourg 2017.

WEYEMBERGH Anne, BRIERE Chloe (2017), The Future Cooperation between OLAF and the European Public Prosecutor’s Office, “New Journal of European Criminal Law”, vol. 9(1).

VERVAELE John (1999), Towards an Independent European Agency to Fight Fraud and Corruption in the EU?, “European Journal of Crime, Criminal Law and Criminal Justice”, no. 7.

XANTHAKI Helen (2006), Fraud in the EU: Review of OLAF’s Regulatory Framework, in: I. Bantekas, G. Keramides (eds), International and European Financial Criminal Law, Butterworths, London.

Podobne publikacje